برای دخترم...

اینکه بچه ها بلدند شب را بخوابند، بلدند سینه ی مادر را بگیرند، بلدند چطور آزمون و خطایی جلو بروند و مدام چیزهای جدیدی یاد بگیرند برای من همیشه سوال بود. کلا رابطه ی غریزه و عقل، حد و حصار فهم مادرزادی کودکان در سایه آیه ی شریفه «و الله اخرجکم من بطون امهاتکم لا تعلمون شیئا» امور فکر برانگیزی بود.

اما رقیه اینطور نبود.مثل قهرمانها، آدم های پر از انگیزه و توانمند، خودش دارد یاد میگرد. دختر «یک ساله» ی من مثل آدم بزرگها تلاش میکند، از نرسیدن هایش گاهی عصبانی میشود و بلند فریاد میکشد و باز تلاش میکند برای چیزهایی که کودکان دیگر غریزی یاد دارند. اینها شاعرانگی های مادرانه ی من نیست. اینها حقیقت است که به چشم من آمده. درست عین حق.

و همه ی اینها زیر سایه ی حسین(ع) است...

تولدت مبارک قهرمان من:)